De 154 sonnetten die Shakespeare schreef werden voor het eerst samen uitgegeven in 1609 en zijn sindsdien vele malen vertaald. Waarom dan nóg een vertaling?

Liefde, jaloezie, afstand, afscheid, nabijheid: het zijn tijdloze thema’s die in de sonnetten centraal staan. Sommige vertalingen zijn technisch goed, maar missen gevoel, waardoor de tekst op afstand blijft. Andere zijn gemaakt op basis van bestaande interpretaties van wat Shakespeare bedoelde of wilde bereiken. Die schieten vaak tekort op het gebied van vorm, structuur, ritme, rijm.

Imme Dros verloor na wat een eeuwigdurend verbond leek te zijn haar man, schrijver, illustrator en artistieke duizendpoot Harrie Geelen. Bij wijze van rouwverwerking zette ze zich aan het vertalen van de sonnetten. Tussen de nauwgezet en met veel plastisch vermogen vertaalde regels klinkt ook haar eigen stem: nabij, intiem. De combinatie maakt deze nieuwe vertaling uniek.

De prachtige illustraties zijn gemaakt door haar kleindochter, de zeer getalenteerde Lucy Geelen.