“Sarmal”, iç içe geçen formlar ve akışkan çizgilerle dönüşüm, bağlanma ve içsel hareket hissini görselleştirir. Figürler birbirine yaklaşırken net sınırlarını kaybeder; renkler ve dokular, duyguların katman katman açıldığı bir alan yaratır.
Selma Özgül’ün özgün anlatım diliyle şekillenen bu eser, izleyiciyi durağan bir bakıştan çok, devam eden bir hissin içine çeker. Mekâna sezgisel, şiirsel ve güçlü bir ifade kazandırır.